زندگي تنها زماني زندگي است كه چراغ عشق در درون وجودت بسوزد. آنگاه كه شعله هاي عشق تو چنان شعله ور باشند كه گرداگرد تو را روشن سازند، به ديگران سرايت كنند و ديگران بتوانند آنرا احساس كنند. آنگاه كه عشق تو چنان ملموس باشد كه ديگران بتوانند آنرا لمس كنند. آنگاه عشق نه فقط به خودت، بلكه به همه كس بركت خواهد رساند. انسان راستين همواره جهان و هستي را غني تر مي كند. او از خود چيزي به هستي مي بخشد. و تا زماني كه تو چيزي از خود نبخشي، هرگز احساس شادماني نخواهي كرد. از راه ازخود بخشيدن به هستي است كه در كار آفرينش مشاركت مي كني، زيرا آنگاه تو يك آفريننده مي شوي. آفريننده بودن، ‌جزيي از خدا بودن است. هيچ راه ديگري غير از اين نيست....

باید خودم باشم ،

بدون توجه به مسایل کوچکی که اتفاق می افتند

و من به اندازه چهار کوه عظیم ، بزرگشان می کنم .

هیچ کس و هیچ چیز مرا خوشحال یا ناراحت نمی کند مگر اینکه خودم بخواهم .

وقتی خدای به این مهربانی فقط و فقط برایم بهترین چیزها را می خواهد ، چرا خودم

برای خودم بهترین و آرامش بخش ترین زندگی را نخواهم ؟

پس من یک انسان آزاد و سعادتمند هستم.

برای خوشحالی و خوشبختی به هیچ موقعیت یا هیچ شخصیتی احتیاج ندارم .

نیازی نیست کسی تنهایی هایم را فراری بدهد.

من می توانم در ظرف یک لحظه ، با یاد خدا و شمردن چند نعمت از هزاران هزار

نعمت زندگی ام – به آرامش برسم و روز ها را یکی پس از دیگری با شگفتی

و شادی زندگی کنم .

من می توانم خودم باشم ....... خود خود خودم!!!!

افسوس که افسانه سرایان همه مردند

  RSS