هر چند امیدی به وصال تو ندارم
یک لحظه رهایی ز خیال تو ندارم
 ای چشمه ی روشن منم آن سایه که نقشی
 در اینه ی چشم زلال تو ندارم
می دانی و می پرسیم ای چشم سخنگوی
 جز عشق جوابی به سوال تو ندارم
ای قمری هم نغمه درین باغ پناهی
جز سایه ی مهر پر و بال تو ندارم
 از خویش گریزانم و سوی تو شتابان
با این همه راهی به وصال تو ندارم

امروز داستان جالبی را مطالعه کردم که بدین شرح بود :

يك مسافر آلماني براي ديدن عارفي مشهور آمده بود. او مي بايد به دليلي خشمگين بوده باشد. او با عصبانيت بندهاي كفشش را باز كرد، كفش ها را به گوشه اي پرت كرد و با ضربه اي محكم در را باز كرد.

در هنگام خشم، انسان كفش هايش را طوري از پا در مي آورد كه گويي بدترين دشمنش هستند!

او همچنين در را طوري باز مي كند كه گويي يك دشمني عظيم بين او و در وجود دارد!

مرد محكم در را بازكرد، وارد شد، و به آن عارف اداي احترام كرد.

عارف گفت، "نه، من هنوز نمي توانم به سلام تو پاسخ بدهم. نخست برو و از در و از كفش هايت معذرت بخواه!"

مرد پرسيد، "شما را چه مي شود؟ از در معذرت بخواهم؟ و از يك جفت كفش؟ آيا آن ها زنده هستند؟"

عارف پاسخ داد: "وقتي خشمت را سر آن چيزهاي بي جان خالي مي كردي اين را توجه نكردي. تو كفش ها را طوري پرتاب كردي كه موجوداتي زنده هستند و براي چيزي مقصر هستند. و در را با چنان خشونتي باز كردي كه به نظر دشمنت مي آمد. چون با خالي كردن خشمت بر سر آن ها، شخصيتشان را تاييد كردي، بايد همين حالا نخست بروي و از آن ها معذرت بخواهي. فقط در آن صورت با تو حرف خواهم زد، وگرنه امكان ندارد."

مسافر فكر كرد كه چگونه اينهمه راه از آلمان آمده تا اين عارف را ملاقات كند و اينك چنين موضوع بي اهميتي مي تواند امكان ملاقات را از او بگيرد. درحالتي بسيار بي رمق، نزد كفش هايش رفت و دست هايش را روي هم گذاشت و گفت، "دوستان، بدرفتاري مرا ببخشيد!"

به در گفت، "متاسفم. بازكردن تو با خشم كاري اشتباه بود."

مسافر آلماني در خاطراتش مي نويسد كه نخست به نظرش بسيار مسخره رسيد، ولي وقتي معذرت خواهي اش به پايان رسيد، شگفت زده شده بود: آرامشي بسيار به او دست داده بود و احساس سبكي و صفاي زياد مي كرد. حتي به تخيلش هم راه نمي يافت كه توسط معذرت خواهي از يك جفت كفش و يك در، چنان صفا و آرامشي بتواند به كسي دست بدهد.

وقتي معذرت خواهي اش به پايان رسيد، رفت و كنار آن عارف نشست كه مي خنديد و گفت، "حالا خوب است.

حالا مي توانيم گفت و گو كنيم. حالا قدري عشق نشان دادي، حالا مي تواني ارتباط بزني، حالا حتي مي تواني درك كني، زيرا اكنون سبك و شاد و مسرور هستي."

مسئله اين نيست كه فقط با انسان ها عاشقانه رفتار كنيم، مسئله عشق ورزيدن است.

گفتن اينكه انسان بايد مادرش را دوست بدارد يك سوء تعبير است. اگر مادري از فرزندش بخواهد كه فقط به اين دليل كه مادرش است بايد او را دوست داشته باشد، اين يك آموزش غلط است. عشقي كه براساس "دليل" و "بايد" و "بنابراين" باشد، عشقي دروغين است. كسي كه فقط براي اينكه پدر است مي خواهد كه دوستش بدارند، آموزشي غلط مي دهد.

اين يعني دليل آوردن براي عشق. عشق بدون دليل است، عشق هرگز با دليل روي نمي دهد.

اگر مادر به فرزندش بگويد، "من مدت هاست كه تو را بار آورده ام و بزرگ كرده ام، بنابراين مرا دوست داشته باش،" براي عشق دليل مي تراشد، اين پايان عشق است. شايد كودك با زور و ناخواسته تظاهر به عشق كند، زيرا كه او مادرش است.

آينده ي تو بستگي به اين دارد كه  چگونه عاشقانه رفتار كني.

امكان سرور و خوشبختي در زندگي تو بستگي به اين دارد كه چقدر سرشار از عشق باشي."

خواب ديدم با خداوند در ساحل رودخانه اي قدم مي زنم.

نا گهان فراز ها و نشيب هاي صعودم در زندگي،

همچون برق و باد از جلوي ديدگانم عبور كرد.

نيك نگريستم؛

در فرودهاي زندگيم،

هر كجا كه آسودگي و شادماني و لذت بود،

دو رد پا بر ماسه ها مشاهده ميشد.

اما در فراز هاي زندگيم،

هر كجا كه سختي و درد و رنج بود،

تنها يك رد پا مي ديدم.

گفتم: " اي خدا!

قرار بود كه تو همواره با من باشي،

اما در هنگام مصيبت و بلا،

آنگاه كه سخت به تو محتاجم،

چرا تو با من نيستي؟

رد پايت را نمي بينم؟ "

خداوند لبخندي زد و گفت:

" آن زمان كه تنها يك رد پا مي بيني؛

زماني است كه من تو را در آغوش خويش حمل مي كنم. "

خنديدم و گفتم : " و شايد من تو را در دل خويش! "

اشخاص بر چهار نوعند



او که نمی داند و نمی داند که نمی داند او احمق است ....... ترکش کن

او که نمی داند و می داند که نمی داند او طفل است .... به او اعتماد کن

او که می داند و نمی داند که می داند او خواب است ...... بیدارش کن

او که می داند و می داند که می داند او عاقل است ............ پیرویش کن

اگر تمام عواملي كه آرامش را از بين مي برند سركوب كني، هرگز بر آرامش چيره نمي شوي، زيرا حالت كلي تو نادرست است. تو برده تمام آن چيزهايي مي شوي كه سركوب كرده اي. سركوب كردن هيچگاه به چيرگي نمي انجامد. اين اساسي ترين مطلبي است كه بايد بفهمي: سركوب كردن بردگي مي آفريند. هركس انرژي جنسي را سركوب كند، بيشتر به آن گرايش مي يابد و شدت انرژي جنسي اش بيش ا زانسانهاي طبيعي مي شود. بنابراين، راهبان و راهبه ها و تمام ديگر كساني كه انرژي جنسي را سركوب كرده اند، ميل جنسي بيشتري دارند. انري جنسي بيش از هر چيز ديگر براي آنان فريبنده است، زيرا آن را سركوب كرده اند و آن پيوسته در دلشان فرياد مي زند « مرا رها كن! مرا رها كن! » هرقدر به ميزان انرژي سركوب شده افزوده شود، قوي تر مي شود. پيوسته به دنبال راهي براي برون رفتن است . اگر از در جلويي ممكن نباشد، ا زدرعقبي خارج مي شود. مشكل اينجاست كه تو هرقدر بيشتر سركوب كني بيشتر مي ترسي و هر قدر بيشتر بترسي بيشتر سركوب مي كني، بيشتر محكوم مي كني. دور باطلي ايجاد مي شود و سرعت حركت تو در اين دور باطل روز به روز افزايش مي يابد. بر آرامش چيره بودن به آن معناست كه تو هيچ چيز را سركوب نكرده اي، بلكه كوشيده اي همه چيز را بفهمي. از راه درك كردن و فهميدن است كه چيرگي پديد مي آيد. اين جادوي درك كردن و فهميدن است: هر چيزي را كه بدرستي فهميده باشي ديگر فشاري بر تو وارد نمي كند

فتح دنيا شهامتي نمي خواهد، ولي براي غلبه به خويشتن، شهامت نياز است. جنگجو بودن دراين دنيا چيزي غير عادي نيست. همه انسانها كم و بيش جنگجو هستند؛‌ زيرا كل دنيا مدام در حال جنگ است؛‌ گاهي جنگ سرد و گاهي جنگ گرم.

هركس جاه طلبي هاي خاص خود را دارد و يا اين جاه طلبي ها بزرگ شده است و براي رسيدن به آنها مي جنگد. هرجا جاه طلبي وجود داشته باشد،‌ جنگ و رقابت هم وجود دارد. حتي نظام تحصيل، كودكان را طوري بار مي آورد كه براي رسيدن به موفقيت مي جنگند و با هم رقابت مي كنند.

شهامت و جنگ واقعي، در فتح دنياي بيرون نيست. شهامت واقعي ‌در فتح دروني است. اگرچه اسكندر فاتح بزرگي بود، ‌برده نفس خود بود. ناپلئون جنگجوي بزرگي بود، ولي در بند خشم، شهوت و دارايي خويش بود.

شجاعان واقعي، ‌مسيح، بودا، محمد، ‌منصور حلاج و ... اينگونه مردم بوده اند آنها كه در هر عصر و دوره اي، به صورتي ديگر و در قالب انساني ديگر، ‌پاي به عرصه هستي مي گذارند، بر خويش غلبه كرده اند؛ طوري كه ديگر هيچ آرزويي بر آنها فرمان نمي راند و بنده هيچ غريزه ناخودآگاه خود نبودند. آنها فرمانرواي وجود خويش بودند.

زندگي تنها زماني زندگي است كه چراغ عشق در درون وجودت بسوزد. آنگاه كه شعله هاي عشق تو چنان شعله ور باشند كه گرداگرد تو را روشن سازند، به ديگران سرايت كنند و ديگران بتوانند آنرا احساس كنند. آنگاه كه عشق تو چنان ملموس باشد كه ديگران بتوانند آنرا لمس كنند. آنگاه عشق نه فقط به خودت، بلكه به همه كس بركت خواهد رساند. انسان راستين همواره جهان و هستي را غني تر مي كند. او از خود چيزي به هستي مي بخشد. و تا زماني كه تو چيزي از خود نبخشي، هرگز احساس شادماني نخواهي كرد. از راه ازخود بخشيدن به هستي است كه در كار آفرينش مشاركت مي كني، زيرا آنگاه تو يك آفريننده مي شوي. آفريننده بودن، ‌جزيي از خدا بودن است. هيچ راه ديگري غير از اين نيست....

  RSS